Vanaf nu ga ik verder op:

www.marjanklaver.wordpress.com

Het lijkt erop dat ik weer kan inloggen in mijn weblog. Eindelijk, na zoveel maanden. Een heel nieuw systeem, dus dat wordt weer uitzoeken.

x91Wxe1t?! Hoe kun je zoiets zeggen?x92
x91x85x92
x91Jij hebt mij nog nooit gewaardeerd. Nooit heb je gezegd dat je iets goed vond van mij.x92
x91x85x92
x91Echt wel. Je liegt dat je barst, man. Je hebt verdomme totaal geen respect voor mij! Nooit gehad ook.x92
x91x85x92
x91Ik ga morgen trouwen, pa. Het is mijn bruiloft en ik, alleen xedk, bepaal wie er uitgenodigd wordt.x92
x91x85x92
 x91Hou hier mee op! Alsjeblieft hou op. Ik zit hier alleen in mijn auto. Te huilen als een klein kind.x92
x91x85x92
x91Nee, ik ben een volwassen vrouw. Misschien moet je je dat eens gaan realiseren.x92
x91x85x92
x91O ja, ik zie je er nog voor aan ook. Mijn bruiloft verpesten. De mooiste dag van mijn leven. Wat ben je toch een waardeloze vent.x92
x91x85x92
Genietend van een voorjaarszonnetje in mijn tuin, ben ik ineens ongevraagd getuige van dit eenzijdige telefoongesprek aan de andere kant van de muur. Een snikkende jonge vrouw, die in haar auto een vete uitvecht die kennelijk al even duurt. Het gesnik gaat gaandeweg over in gierend gehuil met veel krachttermen, die ik hier niet zal herhalen. Paps krijgt haar zo over de flos, dat ik uiteindelijk alleen nog maar geschreeuw hoor. Met zoveel emoties op de achtergrond verdwijnt langzaam mijn mooi-weer-genietmomentje en even vraag ik me af of ik naar haar toe moet gaan. Maar dan is het stil en hoor ik de auto wegrijden. Geen idee wie het was, maar ik hoop van harte dat de mooiste dag van haar leven toch nog een beetje zal slagen. Ik ga naar binnen.

x91Wxe1t?! Hoe kun je zoiets zeggen?x92
x91x85x92
x91Jij hebt mij nog nooit gewaardeerd. Nooit heb je gezegd dat je iets goed vond van mij.x92
x91x85x92
x91Echt wel. Je liegt dat je barst, man. Je hebt verdomme totaal geen respect voor mij! Nooit gehad ook.x92
x91x85x92
x91Ik ga morgen trouwen, pa. Het is mijn bruiloft en ik, alleen xedk, bepaal wie er uitgenodigd wordt.x92
x91x85x92
 x91Hou hier mee op! Alsjeblieft hou op. Ik zit hier alleen in mijn auto. Te huilen als een klein kind.x92
x91x85x92
x91Nee, ik ben een volwassen vrouw. Misschien moet je je dat eens gaan realiseren.x92
x91x85x92
x91O ja, ik zie je er nog voor aan ook. Mijn bruiloft verpesten. De mooiste dag van mijn leven. Wat ben je toch een waardeloze vent.x92
x91x85x92
Genietend van een voorjaarszonnetje in mijn tuin, ben ik ineens ongevraagd getuige van dit eenzijdige telefoongesprek aan de andere kant van de muur. Een snikkende jonge vrouw, die in haar auto een vete uitvecht die kennelijk al even duurt. Het gesnik gaat gaandeweg over in gierend gehuil met veel krachttermen, die ik hier niet zal herhalen. Paps krijgt haar zo over de flos, dat ik uiteindelijk alleen nog maar geschreeuw hoor. Met zoveel emoties op de achtergrond verdwijnt langzaam mijn mooi-weer-genietmomentje en even vraag ik me af of ik naar haar toe moet gaan. Maar dan is het stil en hoor ik de auto wegrijden. Geen idee wie het was, maar ik hoop van harte dat de mooiste dag van haar leven toch nog een beetje zal slagen. Ik ga naar binnen.

Een tijdje geleden heb ik meegedaan met een thrillerverhalenwedstrijd. Het begin van het verhaal was gegeven en het moest als thriller afgemaakt worden. Mijn verhaal heeft de eervolle publicatie in Libelle niet gehaald, maar het was wel heel gaaf om eens iets totaal anders te schrijven. Misschien was het iets te luguber? Lees en oordeel zelf.

Download Libelle verhalenwedstrijd

Volgens tijdschrift Libelle moeten we het bos in. Op zulke palen? Moet ik echt op zulke hoge naaldhakken tussen de naaldbomen struinen? Dat zal toch niet?
Zelfs op het hier in de wijk door fervente skaters zo gewaardeerde fietspad omdat het zo spekglad is, zou ik niet ver komen op dit soort stilettox92s. Met skates trouwens ook niet.

Inmiddels weet ik beter als mijn sportjuf weer met haar kartonnen bordjes aankomt. Maar in de week tussen Kerst en Oud en Nieuw trapte ik er in. Met open ogen, of beide benen, voeten, wat je wilt. Of ik in die week na Kerst ging sporten dan? Ja zeker, stoer toch. En in die week dus zag ik naast de steps, gewichtjes en dynabands een stapel kartonnen bordjes liggen. Die bordjes liggen er nooit. En wat doe je met bordjes? Heel simpel, daar doe je eten op. Ik wist zeker dat we een oliebol zouden krijgen. Heerlijk en heel attent van mijn sportschool. Nu nog giert jongste (die inmiddels al weer tien jaar is) het uit als ik het over die kartonnen bordjes heb. Hoe ik toch in vredesnaam heb kunnen denken dat een sportschool op oliebollen zou trakteren. Ja, nou ja, dat dacht ik gewoon.
Toen we op die bewuste dag tussen Kerst en Oud en Nieuw de arm- en beenspieren flink hadden afgemat, zei de sportjuf: x91Damesss.x92 Dat doet ze vaker als ze x91damesx92 zegt, dan laat ze die x91sx92 wat langer en scherper klinken. x91Damesss, de gewichten kunnen weg en jullie mogen twee kartonnen bordjes pakken.x92 Twee? Zouden we xe9n een oliebol xe9n een appelflap krijgen? Met een berg poedersuiker? Kon wat mij betreft op xe9xe9n bordje, maar ik zei natuurlijk niets. Naast de zweetdruppels op mijn gezicht, kwamen er ook speekseldruppeltjes. Lekker lekker, een oliebol xe9n een appelflap. Dat zou er wel ingaan na de vetverbranding van het afgelopen half uur. Ja, ik wist het toen zeker. Beetje dom hxe8. Want natuurlijk kregen we geen caloriebollen of -flappen. Nee, we moesten met beide voeten op die bordjes gaan staan en dan over de grond schuiven en ook nog eens met rechte rug naar beneden reiken. Mijn god, wie verzint zoiets? Wat een instinker.
Bij de volgende les met bordjes was ik voorbereid. Geen lekkers, maar morgen en overmorgen goed voelende spierpijn in mijn stijve onderrug.

Even een update. Ik heb een manuscript geschreven en opgestuurd naar de uitgeverij. Dat heb ik inmiddels terug gekregen met de nodige op- en aanmerkingen. Die ga ik verwerken en dan stuur ik het weer op. Dit keer naar meerdere uitgeverijen om de kans dat het uitgegeven wordt te vergroten. Het schrijven van een manuscript viel niet altijd mee. Het is nogal een verschil: een column van rond de 350 woorden of een verhaal van om en nabij 70.000 woorden.
In de tijd dat ik niet actief was op dit weblog, is er toch nog regelmatig op gekeken. En wat blijkt? De wat seksistisch getinte columns en fotox92s zijn het meest bekeken. Goed, ik weet wat me te doen staat.
Helaas zijn in de tussentijd al mijn statistieken verdwenen. Toch jammer dat al die duizelingwekkend hoge bezoekersaantallen verdwenen zijn. Niets aan te doen. We beginnen weer op nul.
Veel leesplezier weer hier!

Ja, ik schrijf natuurlijk al een tijdje. Maar na een interessant gesprek bij een uitgeverij vorige week, heb ik besloten de columns voorlopig te laten voor wat het is en me te gaan storten op het schrijven van een boek. Geen idee of dat gaat lukken, maar met de behoefte aan een nieuwe uitdaging en een uitgever die er achter staat, is het het proberen waard.

Dit houdt dus in dat ik voorlopig niet echt actief meer zal in weblogland. Maar bij echt ondraaglijk gemis J, mag je me natuurlijk altijd mailen.

Okxe9, we leven in een vierentwintiguurs maatschappij. Alles moet snel, snel, snel. Maar om als orthodontist nou van je nieuwe assistente te gaan verwachten dat zij vierentwintig dagen in een week gaat proppen, dat gaat wel heel ver.